CLASSICTECH NET

फुटबलको महाकुम्भमा नेपाली झण्डा फहराउँदाको आनन्द

खबर पूर्वाञ्चल, १९ श्रावण २०७५, शनिबार २१:१६

मीनकुमार नवोदित
हरेक ४ वर्षमा आयोजना हुने फुटबलको महाकुम्भ विश्वकप टेलिभिजनको स्क्रिनमा हेर्न थालेको पनि निकै भएको थियो । खासगरी ठ्याक्कै मिति याद नभए पनि फुटबलबारे जान्न र बुभ्mन थालेदेखि नै हो विश्वकप टेलिभिजनमा हेर्न सुरु गरेको । टेलिभिजनमा हेरिरहँदा जीवनमा स्टेडियममै पुगेर प्रत्यक्ष हेर्ने रहर नजागेको कहाँ हो र ? तर, त्यो रहर पूरा हुन्छ भन्ने सोचेको पनि थिइनँ कहिल्यै पनि । स्टेडियममै पुगेर आफ्ना प्रिय खेलाडीलाई नजिकबाट हेर्ने र गोल हान्ने बित्तिकै हुटिङ गर्ने रहर थियो । भनिन्छ ‘तँ चिता म पूरा गर्छु’ भन्छन् रे भगवान्ले पनि । यसपालि त्यस्तै भयो । विश्वकप प्रत्यक्ष हेर्ने रहर पूरा भयो ।

रसियामा जारी फिफा विश्वकपलाई स्टेडियममै पुगेर हेर्ने अवसर प्राप्त भयो यसपटक । विराटनगरस्थित मकालु टेलिभिजनका सिइओ दिवस सुवेदीसहित सञ्चारकर्मीहरू दीपेश सुवेदी, वीरेन्द्र भगत, जेनिस कोइराला, पर्वतराज झा र सुदीप खत्रीसँगै बसेर खेलमात्रै हेरिएन, नेपालको राष्ट्रिय झण्डा फहराएर हुटिङ ग¥यौं । त्यो बेलाको आनन्द शब्दमा वर्णन गर्न सक्दिन । विश्वकपको माहोलमा आफ्नो देशको झण्डा फहराउन पाउँदा कुनचाहिं व्यक्ति खुसी नहोला र ?

दुबईको शारजहाँ विमानस्थल हुँदै मस्को पुगेको नेपाली सञ्चारकर्मीको टोली २४ घन्टाको रेलको यात्रापछि रसियाको रस्तोव–वन–डोन सहर पुग्यौं । जहाँ ब्राजिल र स्वीजरल्याण्डबीचको प्रतिस्पर्धा थियो । रेलभरि निकै कौतुहल र निकै उत्साह जागेको थियो । स्टेडियम कस्तो होला, भित्र बस्ने ठाउँ कस्तो होला, दर्शक कति होलान् ? जस्ता अनकौं प्रश्न स्डेडियम छिर्नुभन्दा अगाडिदेखि नै मनभरि मडारिएको थियो । सरकारले व्यवस्था गरेको रेलमा मस्कोदेखि रस्तोव–वन–डोनसम्म गयौं । जुन रेलमा विदेशी दर्शकमात्र थिए । सबैलाई निःशुल्क यात्राको व्यवस्था मिलाइएको थियो । रेलको यात्राभरि ब्राजिल, मेक्सिको, स्वीजरल्याण्डलगायत दुई दर्जनभन्दा बढी मुलुकका दर्शक थिए । त्यसैमध्ये हामी नेपाली सञ्चारकर्मीको टोली पनि थियो ।

मस्को विमानस्थलमा उत्रिएदेखि नै स्वागत पाइयो । विश्वकपको गीतमा स्वयमंसेवकहरूले फ्यान आइडी झुण्ड्याएका विदेशीहरूसँग हात मिलाउँदै नाच्दै उफ्रिँदै स्वागत गरे । उनीहरूको उद्देश्य जहाजको लामो यात्रापछि थकानमा रहेका दर्शकको मुड फ्रेस बनाउनु थियो । त्यस्तै स्वागत रस्तोव–वन–डोनमा पनि मिल्यो । रसिया बसाइका क्रममा ब्राजिल र स्वीजरल्याण्ड तथा आयोजक रसिया र इजिप्टबीचको खेल हेरियो । रसिया पक्षमा हुडिङ गर्दा छेउमै रहेका रसियन दर्शक औधी खुसी भए ।

रसियन भोड्का उपहार
खेल हेरेर होटल फर्कियौं । होटलमा रुसले जितेको खुसियालीमा पाटी नै चलेको थियो । रसियन नागरिकहरूमा खुसीको सीमा थिएन । होटलवाला पनि रसियन नै परेछन् । उनको त झनै भुइँमा खुट्टा थिएन । यस घटनाले पनि उनीहरू आफ्नो देशलाई कति माया गर्दा रहेछन् भन्ने प्रस्ट हुन्थ्यो । देशप्रति कति समर्पित छन् भन्ने पुष्टि हुन्थ्यो । जितको खुसीयालीमा उनीहरू एकअर्कामा ‘चेर्यस’ भन्दै भोड्का पिउँदै थिए । हामीले पनि खाना मगायौं ।

नेपालको जस्तो दाल, भात, तरकारी र अचार त कहाँ पाउनु र । फ्राई राइस र चिकेन खाँदै रसियनको खुसीमा समाहित भयौं हामी पनि । मैले ६–७ वटा नेपाली टोपी बोकेको थिएँ । त्यहीमध्येबाट त्यहाँमध्ये सबैभन्दा उमेरले ज्येष्ठ रसियनलाई मैले नेपाली टोली लगाइदिएँ । उसले पनि रसियन भाषामा लेखिएको खादा लगाइदिए । खुसी साटासाटकै क्रममा उनले एउटा रसियन भोड्का ‘गिफ्ट’ भन्दै दिए । रसियन सेनाका मेजरसमेत रहेका उनी छोरा र श्रीमतीसहित आएका रहेछन् । सबैसँग परिचय गराए । त्यसपछि टोलीमा रहेकामध्ये केही साथीले रसियन भोड्काको भरपुर स्वाद लिए ।


नेपाली टोपीको शान

हामी स्टेडियन झिर्नुभन्दा अगाडिदेखि नै नेपाली टोपी लगाएर गएका थियौं । स्टेडियम अगाडि निकै भीड लागिसकेको थियो । देशका झण्डा अगाडि राखेर फोटो खिच्ने दर्शकको संख्या बाक्लै थियो । नेपाली टोपी लगाएकाले भीडमा पनि हाम्रो पहिचान बेग्लै थियो । हामीसँग सेल्फी खिच्नेको भीड नै लाग्यो । हामी सबैजना त्यहाँ सेलिब्रेटी भयौं एकैछिन भए पनि ।

दूतावासमा एक घण्टा
रसिया पुगिसकेपछि आफ्नो देशको दूतावास पुग्ने इच्छा जाग्नु स्वभाविकै हो । रसियामा लामो समयदेखि बसेर व्यवसाय गर्दै आएका जीवा लामिछानेमार्फत दूतावासको फोन नम्बर प्राप्त भयो । लामिछानेसित रसिया जानुभन्दा अगाडिदेखि नै फेसबुकमा कुरा हुँदै थियो मेरो । तर, उहाँ आफ्नो काम विशेषले अमेरिका हुनुहुँदो रहेछ हामी रसिया पुग्दा । लामिछानेले दिएको नम्बरमा फोन गरें मैले । रसियन नागरिकले उठाइन् । ‘मैले हामी नेपालबाट आएका सञ्चारकर्मी हौं, राजदूत हुनुहुन्छ’ भनेर सोधें । उनले तत्कालै फोन डाइभर्ट गरिन् । फोन दूतावासका द्वितीय सचिव खिमानन्द भूषालले उठाए । उनले दिएको लोकेसनका आधारमा हामी ट्याक्सीबाट दूतावास पुग्यौं । दूतावासमा झण्डै एक घण्टा चियागफ भयो । भूषालले स्वागत गर्नुभयो हामीलाई । केहीक्षणपछि राजदूत ऋषिराम घिमिरे पनि आइपुग्नुभयो । केहीक्षण छलफल भयो ।

‘कुनै समस्या परे सम्पर्क गर्नुहोला’ भनेर आफ्नो दायित्व प्रस्तुत गर्नुभयो उहाँहरूले । उहाँहरूले रसियामा बस्न निकै कठिन भएको जानकारी गराउनुभयो । ६ महिना हिउँ पर्दो रहेछ रसियामा । चिसोमा निकै कष्टकर हुने रसिया सडकबाट डोजर लगाएर हिउँ हटाउनुपर्दो रहेछ । रसियाभरि १ हजारको हाराहारीमा नेपाली नागरिक बस्दा रहेछन् । जसमा ५ सय अध्ययन र अन्य व्यापार व्यवसाय गरेर बस्दै आएका रहेछन् । नेपाली कम भएकाले दूतासवासको काम पनि कमै हुने आंकलन गरें मैले । वार्षिक करिब ५ हजार रसियन नागरिक नेपाल जान दूतावासमार्फत भिसा लिएको तथ्यांक सुनाए राजदूत घिमिरेले ।

चस्मा लिएर छुरी दिएपछि
रसिया पहिलोपटक गएकाले एउटा पनि ठाउँको जानकारी थिएन हामीलाई । हिंडेर पुग्न त कल्पना गर्न पनि सकिँदै थियो । जताततै घरैघर अनि सडकभरि गाडी नै गाडी । म्यापको सहायताले पुग्न त सकिन्थ्यो तर धेरै टाढा हिंड्न समस्या साथै समयको अभाव । थोरै समयमा धेरै ठाउँ घुम्नु थियो । होटलबाट हामी गोर्कीपार्क घुम्न भनेर निस्क्यौं । बाहिर सडक किनारमा एउटा ट्याक्सी पार्किङ गरेको देखियो । त्यही ट्याक्सी चडेर गोर्कीपार्कतर्फ हुँकियौं । अगाडिको सिटमा बसें म । करिब ३५–३६ वर्षको अग्लो चालक थियो ट्याक्सीको ।

चालक चेचनियाका रहेछन् । उसले केही क्षणपछि ‘तिम्रो चस्मा मलाई उपहार देऊ’ भन्यो । मैले हुन्छ भनिहालें । उसले हतनपत्त लियो र चस्मा लगाइहाल्यो । अनि ट्याक्सीकै ऐनामा हे¥यो । अनि धन्यवादको शैलीमा हात मिलायो । उसले पनि मलाई ट्यासीको बक्साभित्रबाट एउटा छुरी झिकेर दियो । म एकछिन बोल्न सकिनँ । डर लाग्यो । कतै लगेर लुट्यो भने के गर्ने भनेर मुटु काम्न थाल्यो । मैले तत्कालै निर्णय गरें छुरी नलिने । किनभने छुरी बोकेको प्रहरीले भेट्यो भने त रुसकै जेलमा कति वर्षसम्म सड्नुपर्ने हो अवस्था आउला भनेर मैले सोंचे । अझै चालकले उत्साहित हुँदै भन्यो, “बन्दुक लिन्छौ ?” अब भने मुटुको धढ्कनले ठाउँ छाड्यो । यो ट्याक्सी चालक ठीक छैन भन्ने निर्णयमा पुग्न ग्राहो भएन । त्यही भएर गोर्कीपार्क पुग्नुभन्दा अगाडि नै उसलाई पैसा दिएर विदा ग¥यौं हामीले ।

पानी जहाजबाटै मस्कोलाई एक फन्को
हामी नेपाली स्रोत साधन भएर पनि गरिब छौं । हामीकहाँ प्राकृतिक सुन्दरता छ । काठमाडौंको बाग्मतीको पानी छुन पनि घिन लाग्छ । विराटनगरको पूर्वको सिंघिया र पश्चिमको केसलिया फोहोर बोकेर बगिरहेको छ वर्र्षौंदेखि । त्यसको सदुपयोग भएको छैन । बरु हरेक वर्ष वर्षायाममा विराटनगर प्रवेश गर्छ र धेरैलाई घरबारविहीन बनाउँछ । गर्मीमा पौडी खेल्न जाने थुपै्र किशोरको ज्यान लिन्छ । न त बागमतीबाट न त केसलिया र सिंघियाबाट फाइदा लिन सकिएको छ । यी नदीहरूलाई बर्दानका रुपमा लिन सकिएको छैन आजसम्म । तर, मस्को सहरको छाती हुँदै बग्ने ‘मस्को रिभर’ले धेरै पर्यटकलाई आफूतिर आकर्षित गरिरहेको छ । आर्थिक रुपमा पनि थोरै भए पनि सहयोग गरिरहेके छ रसियालाई ।

नदीमा पानीजहाजमात्रै होइन फेरी पनि सञ्चालन गरिएको छ । हामी पनि जहाजमा गढ्यौं । ठ्याक्कै एक घन्टा घुमेको ७ सय रुबल लाग्दो रहेछ । अनुभवका लागि पनि हामी जहाजबाटै मस्को सहरलाई फन्को मा¥यौं । सहरको बीचमा भएर पनि कति सफा थियो नदी । दुवै किनारबाट सडक थियो । घुम्ने पार्क थियो । अनि सडकभन्दा अलि पर विशाल महलहरू थिए । जसले मस्को रिभर पुग्ने जोकोहीलाई आकर्षित गरिरहेको हुन्छ ।

गोर्कीपार्कको रमणीय दृश्य
छिमेकी मुलुक चीन तीन हप्ता बसेर आएलगत्तै रुस जाने अवसर मिल्यो । दुवै कम्युनिष्ट शासन भएका मुलुक हुन् । कम्युनिष्ट शासन भए पनि त्यहाँको स्वतन्त्रता देखेर म निकै प्रभावित भएँ । नेपालमा प्रजातन्त्र र लोकतन्त्रको दुरुपयोग भएको छ । छाडातन्त्रका रुपमा विकास भइरहेको छ लोकतन्त्र र प्रजातन्त्र । तर, चीन र रुसमा कम्युनिष्ट शासन भएर पनि नागरिकलाई दिनुपर्ने स्वतन्त्रता पूर्ण रुपमा दिइएको मैले महसुस गरें । गोर्कीपार्कमा युवायुवतीको चर्तिकला हेर्दा लाग्थ्यो त्यहाँ कुनै रोमान्टिक चलचित्रको सुटिङ भइरहेछ । पार्कभरि युवायुवती मात्रै होइन अधवैंशे मानिस पनि अर्धनग्न अवस्थामा चुम्बन गर्नमा व्यस्तै देखिन्थे । कसैलाई कसैको मतलब थिएन त्यहाँ । मात्र मायाको मापन गरिरहेका थिए सबै अँगालोमा बाँधिएर ।

हेलिकप्टरबाट ट्राफिक नियन्त्रण
मस्को अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थलमा उत्रिने बित्तिकै बाहिर निस्क्यौं । विराटनगरको ३५ माथिको गर्मीबाट गएका थियौं हामी । त्यहाँ थियो १८ डिग्रीभन्दा तल । निकै चिसोको महसुस भयो । नेपालबाट कुरा भएअनुसार ट्याक्सी लिएर आएका थिए जाओर हामीलाई लिन विमानस्थलमा । यसको सबै चाँजोपाँचो जेनिसले मिलाएका थिए । जाओर आफैंले ट्याक्सी हाँके । फराकिला र सफा सडक पार गर्दै हामी अगाडि बढ्यौं । गाडीको चाप भए पनि जाम थिएन । एकछिनमा आकाशमा हेलिकप्टरको आवाज आयो । जाओरले भने, “त्यो हेलिकप्टरले ट्राफिक कन्ट्रोल गरिरहेको छ । हुन पनि आकाशबाट ट्राफिक कन्ट्रोल हुँदो रहेछ । हाम्रो देशमा विदेशीले बनाइदिएको ट्राफिक लाइट पनि संरक्षण गर्न सकेका छैनौं । र, धुलो र हिलोमा पनि ट्राफिक प्रहरी नै खट्नुपर्छ ट्राफिक व्यवस्थापनका लागि ।

चुरोट नखाने भेट्नै मुस्किल
रुसमा चुरोट खानुलाई सामान्य रुपमा लिइँदो रहेछ । ट्याक्सीभित्रै पनि चुरोट खान बन्देज छैन । सडकदेखि होटल र होटलदेखि सुपरमार्केटसम्म चुरोट खाने रोक छैन । जुनसुकै ठाउँमा मात्रै चुरोट खान पाइने रहेछ । सडकका छेउछोउमा चुरोटका ठुटाहरू जताततै देखिन्थ्यो । जसलाई केहीछिनमै सफा गर्ने मेसिनले उठाउँदो रहेछ । युवामात्रै होइन युवती पनि चुरोट तान्न मग्न देखिन्थे । सबै उमेर समूहका मानिसले चुरोट खाँदा रहेछन् रुसमा ।

विश्वकपले तीन गुणा मूल्यवृद्धि
आफूसँग भएको चस्मा ट्याक्सी चालकले लगिदिएपछि भने फसाद प¥यो । मेरो कस्तो समस्या छ भने चस्मा नलगाई घाममा हेर्नै नसक्ने । त्यसपछि फोटो खिच्न पनि समस्या भयो । चस्मा नलगाएपछि आँखा चिम्म हुने । अनि टोलीकै वीरेन्द्र भगतसँग भएको चस्मा लगाएर पालैपालो फोटो खिच्नुपर्ने बाध्यता सिर्जना भयो । रेडस्क्वायर घुम्न जाने क्रममा चस्मा किन्ने योजना बनाएँ । रेडस्क्वायर छेउकै सुपरमार्केटमा केहीछिन घुम्यौं । जताततै फुटबल झुण्ड्याइएको थियो । हामीले केही थान सेल्फी खिच्यौं । अनि चस्मा पसलतर्फ लाग्यौं । मूल्य चस्मामै टाँसिएको थियो । मूल्य देखेर किन्ने आँट गर्न सकिन मैले । चस्माको मूल्य लेखिएको थियो १२ हजार रुबल (रसिनय मुद्रा) । अनि सम्झें नेपाली दूतावासका द्वितीय सचिव खिमानन्द भूषालले भनेको । विश्वकपका कारण हरेक सामानको मूल्य तीन गुणा वृद्धि भएको छ भनेका थिए भूषालले । सायद चस्माको पनि मूल्य त्यही भएर बढेको रहेछ भन्ठानें ।

जताततै खेती नै खेती
मस्कोबाट रस्तोव–वन–डोन जाँदा र आउँदा बाहिरी दृश्य मजाले नै अवलोकन गरियो । रेलबाट बाहिर हेर्दा जताततै एकीकृत खेती गरेको देखिन्थ्यो । ठूलाठूला प्लटमा गहुँ, आलु, जौ, तोरी र तरकारी बाली लगाएको दृश्य देखियो । गाउँको अवस्था भने रुसमा पनि सामान्य नै रहेको अनुभूति गर्न सकिन्थ्यो दृश्य हेर्दा । सामान्य घर । तर, बाक्लो वस्ती । हाम्रो नेपालको गाउँजस्तो छरिएका घर थिएनन् । जति घर थिए एकैठाउँमा झुरुप्प थिए । सडक र विद्युतको पहुँच सहज देखिन्थ्यो बस्तीमा । तर, वस्ती र सडकमा मान्छेको चहलपहल भने एकदमै न्यून देखिन्थ्यो ।

सगरमाथाको भ्रम चिर्दाचिर्दा हैरान
रुस पुगेदेखि नै विदेशीसँगको जमघट निकै भयो । विश्वकप हेर्न विश्वका कुनाकुनाबाट दर्शकको ओइरो लागेको थियो रुसमा । विश्वकप भएका हरेक सहर विदेशी दर्शकले भरिभराउ थिए । होटलका कोठाहरू प्याक थिए । विदेशीसँग परिचय गर्दा माउन्ट एभरेष्ट मेरो देशमा छ भन्दा उनीहरूले विश्वासै गरेनन् । धेरैलाई सगरमाथा चीनमा पर्छ भन्ने भ्रम रहेछ । मैले आफूसँग भएको सरमाथाको चित्र अंकित पैसा देखाएँ । त्यसपछि भने उनीहरू ढुक्क हुन्थे सगरमाथा नेपालमै रहेछ भनेर ।

रसिया बसाइका क्रममा भेटिएका विदेशीलाई सगरमाथाको भ्रम हटाउने काम गरियो । कस्तो विडम्बना छ भने रसियनलाई पनि सगरमाथा चीनमै पर्छ भन्ने भ्रम रहेछ । १ हजार नेपाली छन् रुसमा । दूतावास छ । तर, दूतावासले नेपालको पर्यटन प्रवद्र्धनमा खासै चासो देखाएको पाइएन । ठूलो देश भएकाले सबै ठाउँमा गएर पर्यटन पर्यटन गर्न समस्या रहेको राजदूत ऋषिराम घिमिरेको भनाइ थियो । उनका अनुसार बजेटको समेत अभाव छ दूतावासलाई । नेपालबाट लगेका केही पोष्टर भने बाँड्ने गरिएको उनले सुनाए ।

विदेशी मुद्रा संकलन
मेरो सानैदेखिको शोख थियो– विदेशी मुद्रा संकलन गर्ने । दक्षिण कोरिया, इण्डोनेसिया, बंगलादेश, मलेसिया, दुबई, चीन अहिलेसम्म जहाँ–जहाँ पुगें त्यहाँको केही मुद्रा सुरक्षित राखेको छु । वैदेशिक रोजगारीबाट फर्किएकाहरूसँग पनि मागेर राखेको छु । अहिलेसम्म ३० भन्दा बढी मुलुकको मुद्रा संकलन गरिसकेको छु । रुस भ्रमणका क्रममा अन्य सात मुलुकको मुद्रा थपियो । मैले ब्राजिल, स्पेन, तान्जिनिया, उर्वेकिस्तान,

नाइजेरियालगायतका मुलुकको मुद्रा प्राप्त गरें रुस बसाइका क्रममा । जोसित होटल बसाइका क्रममा घनिष्टता भयो उनीहरूलाई सगरमाथा अंकित नेपाली मुद्रा दिएर उनीहरूको देशको मुद्रा लिएँ । यसले मलाई स्टेडियममै पुगेर विश्वकप हेरेबराबरकै आनन्द दिएको छ ।

१० बजेसम्म उज्यालै
क्षेत्रफलको हिसाबले रसिया विश्वकै सबैभन्दा ठूलो मुलुक हो । तर, जनसंख्या भने १६ करोड मात्रै छ । विश्वको चौथो ठूलो देश चीनमा १ अर्ब ३९ करोड जनसंख्या छ । रसिया ठूलो मुलुक भएर पनि जनसंख्या कम हुनुको पछाडि त्यहाँको हावापानी र भौगोलिक विविधता नै हो । ६ महिना हिउँ जम्ने भएकाले नागरिक निकै कष्टकर जीवन व्यतीन गर्न बाध्य छन् । अहिले राति साढे १० बजे घाम अस्ताएर ४ बजे नै उदाउँछ । यतिखेरको मौसम भनेको गर्मी मौसम हो । तर, पनि हाम्रा लागि निकै जाडै छ । ज्याकेट लगाउनुपर्ने अवस्था छ अहिले पनि । जाडो महिनामा अहिलेको ठीक उल्टो हुँदो रहेछ ।
भाषाकै समस्या

चीनमा जस्तै रसियामा पनि भाषाको निकै समस्या छ । पहिला–पहिला अंग्रेजी भाषालाई घृणा गरे पनि पछिल्लो समय भने दुवै मुलुकले अंग्रेजी भाषालाई आत्मसात गरेका छन् । महत्व दिएका छन् । नयाँ पुस्ता अंग्रेजीमै कुरा गर्न सक्ने भएको छ । तर, दुवै मुलुकले प्रविधिबाट भाषालई सहज बनाएका छन् । एप्समार्फत जुनसुकै भाषाबाट बोले पनि रसियन भाषामा ट्रान्सलेट हुन्छ । जाओरले त हामीसँग एप्समार्फत नेपाली भाषामै पनि कुरा गर्न थालेका थिए । ह्वाट्सएपमा ‘तिमीहरू कहाँ छौ, म मस्कोमा छु’ भनेर पठाउँदा म छक्क परें । प्रविधिलाई प्रयोग गर्न जाने विश्वका जुनसुकै कुनाका मान्छेसित पनि संवाद गर्न सकिने रहेछ भन्ने प्रस्ट भयो ।

तपाईको प्रतिक्रिया

SOMS COLLEGE
EDEN BORG COLLEGE
HIMALYAN DARSHAN COLLEGE
Sagarmatha nishan add
merryland college
NIHAREEKA
NEPAL BUSNESH COLLEGE
ORCHID COLLEGE
HAMRO NURSING COLLEGE

खबर पूर्वाञ्चल

खबर पूर्वाञ्चल मिडिया प्रालीद्वारा सञ्चालीत खबर पूर्वाञ्चल डट कम
सञ्चालक तथा प्रवन्धक निर्देशक – पुष्पराज थपलिया
सम्पर्क नं. ९८५२०२९८२२, ९८०७०६१९९२
Email: pushpa.biratnagar@gmail.com
सम्पादक – डिल्ली पोखरेल, ९८५२०२२३९२
सुचना तथा प्रसारण विभाग दर्ता नं. ०७५७/०७४/७५